Artifarti
Artifarti, poznańsko-warszawską grupę pseudo-artystyczną, założyli w chwili twórczego natchnienia Ewa-Lewa, Jenni Ramme i Marjan Majchrzycki.

ZDRADZIATTA
Telenowela "Zdradziatta" powstała z zamierzenia jako projekt interaktywny przeznaczony do sieci. Pragniemy przyjąć do naszego grona kolejne rodziny i rozbudować nasze drzewo genealogiczne.



Agata Groszek
Ukończyła pracownię malarstwa oraz pracownię przestrzeni audiowizualnej w Warszawie. Tworzy wideo, fotografie, instalacje. W roku 2008 jest stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Więcej informacji na stronie www.groszek.art.pl

FUNDAMENTY Z BETONU ZROZUMIENIA - TABLICE DYDAKTYCZNE DO WYCHOWANIA DO ŻYCIA W RODZINIE
instalacja, 2007
Prezentowane zdjęcia i teksty to cytaty z podręczników do wychowania do życia w rodzinie wydanych i dopuszczonych do użytku szkolnego w ostatnich latach. Przedmiot ten zastąpił w szkołach wychowanie seksualne. Na poziomie gimnazjum pojawia się w ramach przedmiotu Wiedza o społeczeństwie. Nagłówki tablic to tytuły rozdziałów lub podrozdziałów, które są w podręcznikach ilustrowane tymi zdjęciami.

Podręczniki, z których pochodzą cytaty:
"Wychowanie do życia w rodzinie. Książka dla młodzieży", oprac. Maria Ryś, Centrum Medyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Ministerstwa Edukacji Narodowej, Warszawa 1999 Numer dopuszczenia do użytku szkolnego: 192/99

"Wokół nas. Wiedza o społeczeństwie. 3 klasa gimnazjum. Moduł: Wychowanie do życia w rodzinie", red. Ewa Kosińska, Wydawnictwo Rubikon, 2001 Numer dopuszczenia do użytku szkolnego: 222/01

"Wędrując ku dorosłości. Wychowanie do życia w rodzinie dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych", praca zbiorowa pod red. Teresy Król i Marii Ryś, Wydawnictwo Rubikon, 2001 Numer dopuszczenia do użytku szkolnego: 270/01



Lidia Krawczyk/Wojtek Kubiak
Lidia Krawczyk (ur. 1979, Kraków), Wojtek Kubiak (ur. 1978, Kraków) - realizują obrazy, fotografie i wideo. Przestrzenią ich poszukiwań są zagadnienia płci, seksualności, społecznych struktur władzy oraz hegemonii.

Lidia Krawczyk jest absolwentką Instytutu Sztuk Audiowizualnych oraz Podyplomowych Studiów Gender na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmuje się krytyką feministyczną. Jest redaktorką naczelną internetowego pisma teksty.bunkier.art.pl oraz redaktorką pisma uniGENDER. Pracuje w Bunkrze Sztuki w Krakowie.

Wojtek Kubiak jest absolwentem Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie od 2003 roku jest asystentem. W 2004 roku otrzymał Grand Prix w drugiej edycji Triennale Młodego Malarstwa im. Mariana Michalika w Częstochowie. W 2005 roku został laureatem Stypendium Prezydenta Miasta Krakowa. Był nominowany do konkursu im. Eugeniusza Gepperta i nagrody "Arteonu". Laureat Stypendium Ministra Kultury (1999, 2003/2004), Stypendium Grazelli (2007) oraz Stypendium Młoda Polska (2008).

Wspólne projekty zaczęli realizować od 2004 roku. Dotychczas razem brali udział w kilkunastu wystawach. Za wspólnie zrealizowany projekt Pasywne. Więzy rodzinne zostali wyróżnieni na Triennale Malarstwa Rybie Oko 4 w Słupsku w 2006 roku. W 2008 roku otrzymali Grand Prix na Biennale Malarstwa Bielska Jesień.

KALEJDOSKOP
instalacja DVD, 2008, wideo, 10'02'', muzyka T. Kubiak

Filmy "Kalejdoskop" są częścią większego projektu Genderqueer, nad którym rozpoczęliśmy pracę w 2006 roku. Jest to projekt przede wszystkim dotyczący zagadnienia wizerunku, tego w jakim stopniu komunikacja odbywa się na poziomie płciowego rozpoznania, a zatem w jaki sposób sam wizerunek dyktuje nam warunki rozumienia, sposoby pojmowania treści komunikatu. To także projekt o tym, jak bardzo jesteśmy zmuszeni operować znanymi nam kodami, by posługiwać się znanym nam wszystkim językiem. Więc jest to zatem projekt o systemie generującym znaczenia, systemie tworzącym "ja" człowieka, ujarzmiającym - by stał się podmiot, zamykającym w ramy, w celu stworzenia widzialnym. Na instalację wideo "Kalejdoskop" składają się cztery różne, pulsujące projekcje. Na każdej z nich są sfilmowane portrety osób biorących udział w naszym projekcie. To twarze około 16 osób. Ich wizerunki przeplatają się ze sobą, mienią się, nie powtarzając się na przeciwległych projekcjach. Naszym zamierzeniem było pokazanie dynamiczności i niestałości procesu budowania tożsamości, tego, że jesteśmy w ciągłym ruchy, poddani ciągłym zmianom. Tak jak w dziecięcej zabawce, ciągle te same plastikowe elementy tworzą za każdym razem odmienny wzór, tak i my, skonstruowani w końcu według określonych i stałych modułów tworzymy różnorodne, zmieniające się kształty. Za każdym razem okazujemy się być kimś innym, w zależności o tego, w jaką grę zostaliśmy uwikłani, w jakiej sytuacji się znaleźliśmy. Z określonych elementów tworzymy przeróżne kombinacje i zestawy, które nigdy nie są czymś zamkniętym i stałym, lecz ciągle przeistaczającym się, tworzącym, w procesie nieustannego utwierdzania. Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że coś osiągnęliśmy, ustaliliśmy, po pewnym czasie ruch ponownie się pojawia, ponownie musimy przybrać odmienną twarz. Muzyka znajdująca się w tym samym pomieszczeniu ma za zadanie stworzenie atmosfery intymności, zmysłowości. Jej zadaniem jest także oswojenie, stworzenie bezpiecznej i przyjaznej aury. Zdekonstruowana, postmodernistyczna tożsamość, oparta na chaosie i zaburzeniu tego, co funkcjonowało do czasów modernizmu, brak możliwości statecznego i bezpiecznego podmiotu wywoływało lęki oraz strach przed nieokreślonością. Dzięki tej przestrzeni z filmami wkraczamy z dyskursem tożsamościowym w sferę bardziej wewnętrzną, mniej monumentalną, mniej wystawną, lecz ciągle reprezentacyjną, tworząca mozaikę układającej się w dynamiczne wzory przechodzące jedne w drugie, uzupełniające się, nachodzące na siebie. Te wizerunki są erotyczne - bo jest to ciągle narracja o tożsamości. Trochę estetyczne, trochę obrzydliwe i odpychające, różnorodne i nieokreślone do końca.



Anna Krenz
 Anna Krenz jest artystką i architektem. Ukończyła Wydział Architektury na Politechnice Poznańskiej (2002) oraz uzyskała tytuł Magistra (MA) w dziedzinie Energy, Environment & Sustainable Design w Architectural Association w Londynie (2001, UK). W latach 2000-2002 prowadziła kobiece studio projektowe Sinus_3, którego działalność obejmowała projektowanie, architekturę, ekologię i zagadnienia projektowania przestrzeni publicznych, posługując się różnymi formami sztuk wizualnych, video i performancem. W swojej sztuce zajmuje się zagadnieniami społeczno-politycznymi, gender, problematyką polsko-niemiecką, stereotypami i religią, które łączy z ironią i humorem. Posługuje się wieloma formami wyrazu i różnym medium, od rysunku, malarstwa, fotografii i video po net-art czy performance. Anna Krenz wystawia swoje prace na indywidualnych i grupowych wystawach, w Niemczech, Polsce i na świecie. Od kwietnia 2007 jest redaktor naczelną polskiego magazynu o designie "VOX Design". Od lat współpracuje i pisze dla największych polskich magazynów poświęconych architekturze: "Architektura & Biznes" i "ARCHITEKTURA - Murator". Razem z Jackiem Slaskim prowadzi Galerię ZERO w Berlinie, gdzie mieszka i pracuje od 2003 roku. Od 2007 roku gra w zespole muzycznym "The Curators" (muzyka improwizowana).

www.annakrenz.net
www.zero-project.org
www.berlinartprincess.blogspot.com
www.myspace.com/thecuratorsberlin
www.voxdesign.pl

POLSKA ŻONA
Często zaobserwować można zainteresowanie mężczyzn z krajów zachodnich kobietami z Europy Wschodniej. W ostatnich latach wielu z nich przyjeżdżało do Polski czy na Ukrainę w poszukiwaniu odpowiedniej partnerki - żony bądź po prostu poślubionej pomocy domowej. Polska jest krajem patriarchalnym i status kobiet był określany przez ich zdolności jako matki, kochanki czy żony. W socjaliźmie szacunkiem darzono nie tylko matki ale i robotnice, określane mianem bohaterek.

Dziś coraz więcej kobiet w Polsce jest niezależnych i na tyle zamożnych, że nie potrzebują "zagranicznego" męża po to, żeby zaznać luksusu. Nadal jednak istnieje grupa mniej usytuowanych kobiet, dla których taki mąż to szansa na wyrwanie się ze swojego środowiska i biedy. Czy męska populacja krajów rozwiniętych [zachodnich] nadal poszukuje modelowej żony - pięknej, oddanej, wiernej, pracowitej i religijnej?

Projekt "Polska Żona" to prowokacja artystyczna na temat stereotypów i uprzedzeń wobec polskich kobiet, które często odbierane są w Europie Zachodniej jako towar, jako tylko i wyłącznie materiał na żonę lub sprzątaczkę (ale z doktoratem). Pomysł narodził się z mojego oburzenia na instrumentalne i schematyczne podejście mężczyzn z Europy Zachodniej w stosunku do Polek. Projekt jest grą ze stereotypami przez ironiczne użycie form i zagadnień handlowych takich jak: towar, zamówienie czy rabat. Na stronie internetowej zamówić można idealną żonę wedle swoich upodobań. Wielka obniżka cen na Polskie Żony pojawiła się wraz ze wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej, ponieważ od maja 2004 roku problemy administracyjne związane z ulegalizowaniem zwiążku małżeńskiego są zunifikowane i uproszczone.
Projekt w internecie: www.annakrenz.net/polishwife/menu.html



Ola Polisiewicz
 Artystka i peformerka. Absolwentka Instytutu Sztuki Uniwersytetu Śląskiego, pseudonim artystyczny Aleka Polis. W 2002 roku otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W swoich pracach wykorzystuje m.in. wizualizacje przy użyciu animacji komputerowej, wykonywała także prezentacje multimedialne dla Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. W dorobku artystycznym ma ok. 10 wystaw indywidualnych, m.in.: Suka - Galeria XXI w Warszawie (2004); Bestiarium podświadomości - Galeria Kronika, Bytom, (2004); Dromos. W samym centrum uwagi - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (2006); Wartopia I. Berlin: 518, Moskwa: 1122 - Galeria Le Guern, Warszawa (2006).

SOCJOPATOLOGIA W PRAKTYCE
instalacja, 2008



Jennifer Ramme
Z zamiłowania kulturystka - promuje sztukę kobiet organizując festiwale, pokazy filmowe czy wystawy. Fotografią zajmuje się od kilkunastu lat, a od jakiegoś czasu również ruchomym obrazem i performance.
www.kulturystka.wordpress.com

IN CONSTRUCTION
mini DV/DVD, 2007
Instalacja byla pokazywana na wystawie "Behauptungen ausstellen. Haltungen einnehmen. Strike a pose!" organizowanej przez Galerie Helga Broll i Queer Institut, 16.-30 maja 2007 w Hamburgu.



Bianka Rolando
Urodziła się w 1979 roku w Warszawie, w rodzinie polsko - włoskiej. Studiowała architekturę na Politechnice Warszawskiej, ukończyła studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Pracuje w Instytucie Sztuki Mediów na ASP w Warszawie, prowadzi Pracownie Działań Artystycznych Gender na UW w Warszawie i na UAM-ie w Poznaniu.
Artystka i pisarka. W twórczości sięga do fotografii i rysunku oraz równolegle do prozy i poezji. Łączy swoje prace w konfiguracje tekstualno - rysunkowe zamazując je, wydrapując, zatrącając ich dawną treść. Swoje "rusztowania ze słów" najczęściej opiera o fotografię.
Jej pierwszą książką były opowiadania zatytułowane Rozmówki włoskie (2007), opublikowane w wydawnictwie "Sic!". W 2008 roku odbyła rezydencję artystyczną w najwyżej położonej galerii świata na Dachsteinie w Austrii. Mieszka i tworzy w Poznaniu i Warszawie.

WIELKA INKWIZYTORKA
Wielka Inkwizytorka to cykl prac zainspirowany auto cenzurą kobiet (cenzurowane słowa, uczucia, namiętności). W pracach "brzydkie słowa" i "brzydkie opowieści" wymazywane są lub histerycznie wydrapywane. Tłem dla tych schowanych słów są komputerowe wizualizacje sztucznych, sentymentalnych zachodów słońca czy fragmenty latających dziwnych samo-lotów.



Beata Sosnowska
Urodzona w 1968 r. graficzka, malarka, rysowniczka komiksów erotycznych, multimedialna poetka, realizatorka filmowa.
W swoim dorobku ma realizacje multimedialnego tomu "W cieniu szumiących wind", którego prezentacje w całości lub we fragmentach miały miejsce na Międzynarodowym Biennale Sztuki Multimedialnej WRO, Festiwalu Sztuki Internetowej "Wyobraźnia ekranu" w Toruniu, Euro Shorts Films w Warszawie, CSW Łaźnia, festiwal "In Out II", TVP Kultura. Ponadto realizatorka filmów dokumentalnych i eksperymentalnych: film 2137 prezentowany na na ogólnopolskim panelu "Pokolenie JPII" organizowanym przez HA!Art , TVP 2, oraz filmów: "Modelarnia Story", "Koniec patriarchatu", współtwórczyni projektu "WYkroczeNIA", współpracuje z warszawską UFĄ, uczestniczka niezależnych wystaw.

BÓL TRZEBA PRZEBOLEĆ
instalacja/performens, 2007
Realizacja ma stanowić obszar badań nad zagadnieniem, jak daleko sięga potrzeba manipulacji, gdzie jest granica humanitarnego traktowania drugiej istoty ludzkiej, czemu może służyć technologia. Postawione zostało pytanie o kondycję mężczyzny i kobiety uwięzionych w stereotypach heteronormatywnego świata.
Dlatego każda z postaci jest zamknięta w przestrzeni symbolicznej. Kobieta w płaskiej, wirtualnej i zapętlającej się przestrzeni monitora. Mężczyzna w sześcianie, za foliową półprzeźroczystą granicą namacalności i widzialności. Pierwsza odsłona performensu miała miejsce w Lipsku w niezależnej galerii "Kunst und Bauschlosserei". Kolejna odbędzie się na rewizjach warszawskich.
Na monitorze zainstalowana jest interaktywna realizacja zdania "Ból trzeba przeboleć" każda głoskę tańczy kobieta-tancerka. Tancerz-mężczyzna jest zamknięty w sześcianie i reaguje na dźwięki głosek, które są dla niego tylko słyszalne podczas uruchamiania na pulpicie ekranu monitora tancerki, interpretuje je w sobie właściwy sposób. To jak potoczy się dalsza część realizacji zależy od publiczności.
Podczas kolejnych odsłon tego projektu autorka chce zbadać w jaki sposób to zdarzenie ewoluuje. Każda z odsłon będzie rejestrowana przez autorkę kamerą cyfrową i dokładana do prezentowanych wcześniejszych rejestracji tego projektu.
Występuje: Filip Szatarski

interakcje 20.00-20.30, 22.00-22.30



Ścięta Głowa Marii Antoniny
SGMA to zespół artystyczno-kontestatorski w składzie: Olga Matuszewska (absolwentka Kulturoznawstwa UW) i Gosia Gajewska (graficzka po warszawskiej ASP) + kolejne osoby. W swoim dotychczasowym dorobku mają kilka krótkich komiksów, grafik, murale na ogrodzeniu Muzeum Powstania Warszawskiego (tuż obok znanego skądinąd Sasnala), klipy muzyczne i culture jamming. Jednak twórczość wizualna to tylko oprawa dla mocno zaangażowanej społecznie i kontrkulturowo wypowiedzi, spisanej w formie makam. W tych krótkich formach literackich o arabskiej proweniencji analizują symbole mieszczańskiego statusu i wytykają kulturze masowej rozpasaną konsumpcję, ekonomiczną hierarchię opartą na wykluczeniu oraz mniej lub bardziej jawny patriarchat. Nie przebierając w słowach, artykułują problemy tych, którzy w społecznym dyskursie głosu nie zabierają: spalonych solarą dresiar z tipsami, starych panien (pojęcie cokolwiek archaiczne, ale problem nadal palący) i szeroko pojętej grupy "frajerów", czyli tych, którzy z wyścigu szczurów odpadli w przedbiegach. Krótko mówiąc: punkowa anarchia riot grrrls w kampowej stylistyce, okraszona japońskim kawaii.

ANTYKORPORACJA
Technika wykonania pracy: Muzyka i tekst z obrazem zmontowanym w technice found footage Idea: Wizualizacja frustracji spowodowanej uczestnictwem w kulturze opartej na współzawodnictwie, studium agresji wynikłej z kulturowych sprzeczności kapitalizmu Data-rok produkcji: 20 lipiec 2008 Forma prezentacji: Film z muzyką i tekstem Czas trwania: 6 min.

RIOT GRRRL THE SYSTEM
Komiks przygotowany na Międzynarodowy Festiwal Komiksu do Łodzi, na którym został ocenzurowany i ukryty przed publicznością. Organizator za powody odrzucenia wcześniej zaakceptowanego komiksu podał epatowanie pornografią i głupotą. Backlashowe reakcje spowodowała ideologiczność tego komiksu. Fabuła jest banalna: trzech bohaterów: dwie electro-punkówy i gej zabawiają się w warszawskich klubach w niewyszukany sposób, podrywają, naciągają na drinki itd. Prawdziwym powodem ich anarchistycznego zachowania jest bunt przeciw biernej akceptacji kapitalistycznej konsumpcji oraz bunt wobec stereotypów kulturowych jakimi obrósł kobiecy i męski gender(płeć kulturowa) w kulturze polskiej. Komiks jest zatem o tym, jak bardzo nas to szokuje, gdy dziewczynki robią to co chłopcom wypada i oddalają się od polskiego symbolu dziewczyny idealnej jako Zosi z "Pana Tadeusza", a chłopcy od twardziela i zdobywcy z historyjek typu "Thorgal" i "Predator"... Świadczył o tym chociażby odbiór komiksu na MFK w Łodzi i podczas innych polskich konkursów komiksowych zdominowanych przez konserwatywną narrację androcentryczną lub treści nie narażające się tejże.



Agnieszka Weseli/Furja
Historyczka seksualności w Polsce (tematy m.in. wychowanie seksualne w XIX wieku, prostytucja, przymusowa prostytucja oraz homoseksualizm w KL Auschwitz, obecność lesbijek oraz osób transseksualnych i transgenderowych w społeczeństwie i kulturze polskiej). Publikacje m.in. "Rita Baum", "Przegląd Historyczny", "Zadra", "Katedra", antologie polskie i zagraniczne. Tłumaczka, redaktorka. Współtworzyła projekty "Poradnia Antyhomofobiczna", kalendarium "LESteśmy w Polsce" i "Fakty przeciwko mitom o lesbijkach i gejach" Porozumienia Lesbijek (LBT) oraz pierwszy w Polsce festiwal queerotyczny FAQ! (maj 2007). Współautorka - wraz z Agatą Engel-Bernatowicz, Alicją Długołęcką i Agnieszką Kramm - albumu Kiedy kobieta kocha kobietę (2008). Z uporem działa społecznie (Manify, Ladyfesty, Dni Równości, obozy Ulicy Siostrzanej, społeczno-kulturalna centra queerowa UFA). Autorka i współautorka realizacji interaktywnych (m.in. "Porno", "WykroczeNIA"). Studiuje psychologię zorientowaną na proces.

PORNO
instalacja interaktywna, 2004-2008





Warszawa, Marszałkowska 3/5, I piętro